این مطلب از وب سایت و زسانه بزرگ آپ موزیک رپورتاژ گردیده است.

دانلود آهنگ محسن ابراهیم زاده هوا خواه توام

امشب آپ موزیک برای شما کاربران ترانه هوا خواه توام با صدای محسن ابراهیم زاده با کیفیت اصلی

این ترک جز اولین آهنگ های محسن عزیز می‌باشد

آهنگسازی : محسن ابراهیم زاده / تنظیم کننده : مصطفی مومنی

Exclusive Song: Mohsen Ebrahim Zade – “Hava Khahe Toam” With Text And Direct Links In UpMusic

.::. جهت تکمیل آرشیو آپ موزیک .::.

hjuk دانلود آهنگ محسن ابراهیم زاده هوا خواه توام

متن آهنگ هوا خواه توام محسن ابراهیم زاده

♪♪♫♫♪♪♯

یکی مثل من که هوادارته یکی مثل تو سرده تو رابطه
میبینه جدایی فقط راهشه واسه این دلی که پر ازخواهشه

♪♪♫♫♪♪♯ یکی مثل تو زودی د میبره یکی مثل من غصه تو میخوره ♪♪♫♫♪♪♯
♪♪♫♫♪♪♯ یکی مثل تو که از من میگذره یکی مثل من حالتو میخره ♪♪♫♫♪♪♯

ازم دل نکن بی تو من میبرم ازم دل نکن من زمین میخورم
نذار بد بیارم توی راه تو ازم دل نکن میدونم حالتو
ازم دل نکن بی تو من میبرم ازم دل نکن من زمین میخورم
♪♪♫♫♪♪♯ نذار بد بیارم توی راه تو ازم دل نکن میدونم حالتو ♪♪♫♫♪♪♯

UpMusicTag دانلود آهنگ محسن ابراهیم زاده هوا خواه توام

♪♪♫♫♪♪♯ دلم ارزوی تو رو میبره ببین ساعت ها بی تو بد میگذره ♪♪♫♫♪♪♯
بجز تو از هرچی دل میبرم بهت قول میدم قسم میخورم

دلم ارزوی تور رو میبره ببین بی تو بودن چه بد میگذره
بجز تو از هرچی دل میبرم بهت قول میدم قسم میخورم

♫♫ تنظیم کننده : مصطفی مومنی ♫♫

ازم دل نکن بی تو من میبرم ازم دل نکن من زمین میخورم
♪♪♫♫♪♪♯ نذار بد بیارم توی راه تو ازم دل نکن میدونم حالتو ♪♪♫♫♪♪♯
♪♪♫♫♪♪♯ ازم دل نکن بی تو من میبرم ازم دل نکن من زمین میخورم ♪♪♫♫♪♪♯
نذار بد بیارم توی راه تو ازم دل نکن میدونم حالتو

♪♪♫♫♪♪♯

محسن ابراهیم زاده هوا خواه توام

منبع ( surce ) : دانلود آهنگ محسن ابراهیم زاده هوا خواه توام

متغیرها در تنسورفلو

در جلسه دوم آموزش تنسورفلو، در مورد شروع کار با تنسورفلو و همچنین یکسری مفاهیم اولیه توضیح داده شد. از این جلسه می‌خواهیم دستورات تنسورفلو را به شما معرفی کنیم. در جلسه سوم آموزش تنسورفلو، می‌خواهیم در مورد متغیرها در تنسورفلو توضیح دهیم و نحوه تعریف متغیرها (variables) و ثابت‌ها (constants) دو بخش اصلی این آموزش هستند. توصیه می‌کنیم که همراه با آموزش‌ها، تمرین کنید تا تنسورفلو را زودتر یاد بگیرید. سومین جلسه از آموزش تنسورفلو همراه با کمپنا همراه باشید…


tf.constant

برای تعریف یک عدد ثابت در تنسورفلو، از دستور tf.constant استفاده می‌شود. همان‌طور که می‌دانید، ثابت‌ها یک‌بار مقداردهی می‌شوند و پس از آن دیگر قابلیت مقداردهی ندارند. tf.constant شامل ورودی‌های متعددی است که در زیر چند نمونه تعریف ثابت آورده شده است. در مثال اول، ثابت x تنها یک ورودی دارد که آن‌هم عددی است که می‌خواهیم به x نسبت دهیم. بنابراین، دستور tf.constant قابلیت داشتن تنها یک ورودی را هم دارد و نیازی نیست که تمامی ورودی‌های این تابع را مشخص کنید.متغیرها در تنسورفلو

a = tf.constant(4.0)

برای چاپ مقدار a باید از مباحث گفته شده در جلسه دوم استفاده کنیم. یادتان می‌آید برای چاپ مقادیر در تنسورفلو چه راهی را پیشنهاد کردیم؟ بر فرض می‌خواهیم از دستور ساده print استفاده کنیم، دراینصورت نتیجه زیر حاصل خواهد شد:

Tensor("Const_1:0", shape=(), dtype=float32)

با نوشتن دستور بالا، تنها ما یک آبجکت می‌بینیم که یک تنسور از نوع ثابت، بدون ابعاد خاصی (shape) و همچنین نوع داده float32 هست. اما مطابق گفته‌های جلسه دوم، اگر از دستور tf.Session استفاده کنیم، می‌توانیم مقدار دقیق a را مشاهده کنیم.

sess = tf.Session()
print(sess.run(a)
۴٫۰

در مثال دوم، دستور tf.variable شامل ۲ ورودی است که ورودی دوم، نوع داده را مشخیص می‌کند؛ اگر مشخص نشود، به‌صورت پیش‌فرض نوع داده مشابه مثال بالا float32 در نظر گرفته می‌شود. متغیرها در تنسورفلو

b = tf.constant(3.0, dtype=tf.int32)
sess = tf.Session()
print(sess.run(b)
۳٫۰

تاکنون، نحوه تعریف ثابت را یاد گرفته‌ایم، حال بیایید یک شبکه کوچک بسازیم. یک شبکه کوچک می‌سازیم که در آن دو ورودی ثابت با هم جمع و در خروجی نشان داده شوند. با استفاده از دستور tf.add دو ثابت را با هم جمع می‌کنیم. در مورد دستور tf.add و سایر عملیات ریاضی در جلسه‌های بعدی توضیح خواهیم داد. در کدهای زیر دو ثابت تعریف شده که با هم جمع شده‌اند: 

node1 = tf.constant(4.0)
node2 = tf.constant(3.0)
node3 = tf.add(node1, node2)
print(node3)
print(sess.run(node3))
Tensor("Add:0", shape=(), dtype=float32)
۷٫۰

اما شبکه‌ای که طراحی کردیم، به چه شکلی است؟ ابزارهایی مانند تنسوربورد (tensorboard) وجود دارد که به ما کمک می‌کنند تا گرافی را که طراحی کرده‌ایم، مشاهده نماییم. در تصویر زیر می‌توانید شبکه کوچکی که طراحی کردیم را مشاهده کنید:

متغیرها در تنسورفلو

اولین شبکه خود را طراحی کردیم. اما این شبکه خیلی با اهداف مدنظر ما فاصله دارد و بسیار ساده است و البته معایب زیادی هم دارد. یکی از بزرگترین ضعف‌های آن، ثابت بودن ورودی‌هاست. چون ورودی‌ها از نوع ثابت هستند، ما اصلا نمی‌توانیم مقدار جدیدی به این شبکه بدهیم. یعنی ما یک شبکه ساخته‌ایم که نه‌تنها بسیار ساده است، بلکه مقادیر ورودی و خروجی آن نیز همواره ثابت است! ما شبکه‌ای را می‌پسندیم که هر مقدار ورودی که می‌خواهیم به شبکه بدهیم و شبکه هم خروجی را به ما نشان دهد. بنابراین، به نظر می‌رسد مشکل از ثابت‌هاست، باید بجای ثابت‌ها از دستور دیگری استفاده کنیم. در ادامه، دستور جدیدی تعریف شده که به ما این امکان را می‌دهد که ورودی‌های متفاوت و دلخواه به شبکه بدهیم.متغیرها در تنسورفلو

tf.placeholder

placeholder، یکی دیگر از راه‌های تعریف ورودی است. متاسفانه نتوانستیم برای placeholder یک معادل فارسی مناسب بیابیم، البته شما می‌توانید به ما در انتخاب نام مناسب کمک کنید. placeholder را می‌توان بدون هیچ‌گونه مقدار اولیه‌ای تعریف کرد و صرفا مشخص کرد که نوع داده چیست. درحقیقت، placeholder برای ما یک فضای خالی در رم اختصاص می‌دهد و بعدا می‌توانیم در آن مقدار قرار دهیم و بارها مقدارش را تغییر دهیم. در زیر دو تعریف a و b از نوع placeholder داریم که با هم جمع شده‌اند تا دوباره ما شبکه کوچک خود را بسازیم. این‌بار انتظار داریم که بتوانیم ورودی‌های دلخواه به شبکه بدهیم.

a = tf.placeholder(tf.float32)
b = tf.placeholder(tf.float32)
adder_node = a + b

حال سوال اینجاست که کمپنا به این شبکه ورودی بدهیم؟ نحوه چاپ خروجی به صورت قبل و براساس tf.Session هست، اما ورودی‌ها را هم باید در همین دستور بگنجانیم. در دستورات زیر، مشاهده می‌کنید که ورودی دلخواه در داخل علامت‌های {} قرار داده شده است. شما هم دقیقا به همین شکل ورودی‌های جدید بدهید و تمرین کنید: 

print(sess.run(adder_node, {a: 3, b: 4.5}))
۷٫۵

tf.variable

تا به اینجا دو تعریف constant و placeholder را توضیح دادیم، اما یک نوع تعریف دیگر بنام variable هم هست که از اهمیت و کاربرد بالایی برخوردار است. می‌دانیم که وقتی صحبت از یادگیری ماشین و شبکه‌های عصبی است، یعنی الگوریتم‌های ما باید آموزش داده شوند. یعنی یک‌سری پارامترهایی داریم که در فرآیند آموزش آنقدر تغییر می‌کنند تا به بهترین جواب ممکن برسیم. به‌عنوان مثال وزن‌ها (w) و بایاس‌ها (b) در شبکه‌های عصبی باید از یک مقدار اولیه تغییر کنند و به سمت مقدار بهینه بروند. برای این پارامترها که یک مقدار اولیه دارند و در فرآیند آموزش بارها و بارها تغییر می‌کنند، variable-ها در تنسورفلو بهترین گزینه هستند. به عنوان مثال، در زیر ورودی (x) در وزن‌ها (w) ضرب شده و درنهایت با بایاس (b) جمع شده است. ورودی (x) از نوع placeholder و وزن‌ها (w) و بایاس‌ها (b) از نوع variable است.

W = tf.Variable(0.3, dtype=tf.float32)
b = tf.Variable(-0.3, dtype=tf.float32)
x = tf.placeholder(tf.float32)
linear_model = W*x + b
sess = tf.Session()

یک نکته جدیدی که باید گفته شود این است که، برای اینکه مقادیر اولیه درون w و b ریخته شوند، حتما باید از دو دستور زیر استفاده کنید:متغیرها در تنسورفلو

init = tf.global_variables_initializer()
sess.run(init)

چرا؟ یادتان باشد هرگاه در برنامه تنسورفلوی خود، متغیر داشتید حتما باید از دستور tf.global_variables_initializer و سپس sess.run استفاده کنید که مقادیر اولیه در متغیرهای مربوطه قرار گیرند. درنهایت، مشابه قبل با استفاده از دستور زیر، به x مقدار ورودی می‌دهیم و خروجی شبکه را بدست می‌آوریم:

print(sess.run(linear_model, {x: 4}))
۰٫۹۰۰۰۰۰۰۴

جلسه سوم آموزش تنسورفلو (متغیرها در تنسورفلو) هم به پایان رسید. در این جلسه به معرفی tf.variable، tf.constant و tf.placeholder پرداختیم. اگر در برنامه بخواهیم ثابت‌هایی برای یک بار تعریف کنیم، بهترین گزینه  tf.constant هست. اگر در برنامه تنسورفلو بخواهیم ورودی‌ها را تعریف کنیم، بهترین گزینه tf.placeholder هست. درنهایت، اگر بخواهیم متغیرهایی در برنامه داشته باشیم، tf.variable برای این کار مناسب خواهد بود. تاکنون، فقط نحوه تعریف اعداد اسکالر را یاد گرفته‌ایم، اما اگر بخواهیم ماتریس یا برداری تعریف کنیم، باید چه کنیم؟ این سوالی است که در جلسه چهارم به آن پاسخ داده شده است. در پایان، خوشحال می‌شویم که نظرات خود را در مورد این جلسه از آموزش با ما در میان بگذارید.

 

۰۳/۱۷ ۱۳۹۵

سپاه گمشده كمبوجيه

سپاه گمشده کمبوجیه

ناپدید شدن سپاه کمبوجیه فرمانروای قدرتمند سرزمین جاوید ایران، یکی از معماهای بزرگ تاریخ است که تا میانه های قرن بیستم، اسرار این سپاه افسانه ای فاش نگردید، سپاهی که هرگز به ایران بازنگشت.

تحقیقات اخیر باستان شناسان حاکی از این است که سپاهی که در ۳۲۵ کیلومتری شهر الخارجه در زیر شن های کویر یافت شده است همان سپاه ایران است که ۲۵۳۵ سال ناپدید شده است.
اوایل تابستان ۵۲۵ پیش از میلاد یک سپاه چهل هزار نفری از سوی کمبوجیه پادشاه وقت ایران پس از از اینکه ایران مصر را تسخیر کرده و فرعون وقت آن یعنی پسامتیک سوم را مورد عفو قرار میدهند برای شناسایی و تصرف لیبی کنونی به سمت این کشور روانه میشود. هرودوت و سایر تاریخ نگاران داستان های متفاوتی از این سفر نقل میکنند ولی انچه همه بر ان اتفاق نظر دارند سرنوشت این سپاه است که بدون هیچ گونه درگیری در صحرا ناپدید میشوند و تا اواخر جنگ جهانی دوم هیچ اثری از ان به دست نیامد.
تاریخ نگاران عنوان داشته اند پس از ۳۷ روز سفر در کویر و طی ۳۸۵ کیلومتر که به علت وضعیت گرما، سپاه کند حرکت میکرد، در یک صبح ارتش گرفتار طوفان شن میگردد. همه سپاهیان ایران در این طوفان زیر خروارها شن بیابان مدفون میگردند.
داریوش بزرگ پس از سالیان که برای افتتاح آبریز دریای سرخ به رود نیل به مصر رفته بود شخصا برای یافتن و برگرداندن اجساد ایرانیان به منطقه رفت ولی دست خالی بازگشت.
در برگشت از منطقه داریوش در شهر الخارجه که اکنون ۶۰۰۰۰ نفر جمعیت دارند معبدی را احداث میکند که نشان دهنده الحاق مصر به ایران است و همه ساله هزاران گردشگر را به خود جلب میکند.
در دوران جنگ جهانی دوم گروهی از تانکهای نیروهای درگیر در جنگ در منطقه ای عبور میکنند که هنگام ریزش ماسه و شن، سپر و لوازم جنگی سپاهی بزرگ نمایان  میشود. به علت دوران دشوار جنگ این مسئله مسکوت میماند تا اینکه در دهه نود دوباره باستان شناسان برای تحقیق و کشف حقیقت به منطقه میروند. نتایج آزمایشات ژنتیک نشان از این دارد که این همان ارتش ناپدید شده ایران است .
حضور دانشمندان باستان شناس ایران و تلاش برای برگرداندن باقیمانده ارتش ایران وظیفه ای است که بر گردن مسئولین نهاده شده است.

 

اما خب راه‌های زیادی وجود دارند که می‌توانید مدیریت جلسات کاری را به دست بگیرید و از آنها به مؤثرترین شیوه استفاده کنید تا کارمندان‌تان انرژی بگیرند، به وجد بیایند و برای انجام کارشان مشتاق‌تر شوند. این مقاله را بخوانید تا با نکته‌های مؤثری برای مدیریت جلسات آشنا شوید.

۱. هدف‌تان را از برگزاری جلسه مشخص کنید

برای مدیریت جلسات اول هدف تعیین کنید

هر جلسه باید هدف مشخص و روشنی داشته باشد. قبل از اینکه دیگران را به جلسه دعوت کنید، از خودتان بپرسید: «در این جلسه قراره چی به‌دست بیاریم؟» قرار است کادر مدیریت جدید را به آنها معرفی کنید یا خط مشی تازه را با آنها در میان بگذارید؟ می‌خواهید در مورد یکی از مشکلات شرکت با آنها مشورت کنید یا قرار است در مورد یک مسئله‌ی خاص تصمیم‌گیری کنید؟ جلسات سرپایی با هدف‌های مبهم مثل «به‌روز‌رسانی وضعیت» معمولا بازده‌ی خوبی ندارند.

۲. تنها افرادی را به جلسه دعوت کنید که حضورشان لازم است

وقتی دارید برای یک جلسه برنامه‌ریزی می‌کنید، به این فکر کنید که چه کسی واقعا لازم است حضور داشته باشد؟ اگر می‌خواهید یک تغییر را اطلاع‌رسانی کنید باید کسانی را دعوت کنید که از این اطلاع‌رسانی تأثیر می‌گیرند. اگر قرار است یک مشکل را حل کنید، کسانی را دعوت کنید که اطلاعات خوبی دارند و می‌توانند در حل این مسئله به شما کمک کنند. اگر افراد حاضر در جلسه فکر کنند که موضوع جلسه به آنها ارتباطی ندارد یا از این مسئله اصلا سر در نمی‌آورند، این جلسه برای‌شان کسل‌کننده می‌شود و وقت‌شان با شرکت کردن در آن هدر می‌رود.

۳. به برنامه‌ی زمان‌بندی‌تان توجه کنید

همه‌ی مسائلی را که قرار است در جلسه مطرح شوند، در قالب یک دستور جلسه بنویسید. باید یک برنامه‌ی زمانی مشخص داشته باشید و زمان مورد نیاز برای هر بخش از جلسه را مشخص و آن را برای همه‌ی افرادی که در جلسه حضور داشتند، ایمیل کنید.

وقتی هم که جلسه شروع شد آن برنامه‌ی زمانی را روی تخته بنویسید یا روی صفحه‌ی نمایش بگذارید. این کار که یکی از روش‌های مدیریت جلسات است، باعث می‌شود که تمرکز افراد حاضر در جلسه حفظ شود.

۴. موقعیتی فراهم کنید تا همه‌ی افراد اظهارنظر کنند

هیچ چیز به اندازه‌ی زیادی حرف زدن یک نفر، جلسه را از مسیرش خارج نمی‌کند. اگر دیدید کسی دارد بیش از حد صحبت می‌کند سریعا او را متوقف کنید. بگویید: «از توجه شما خیلی سپاس‌گزاریم اما حالا باید به دیگران هم فرصت بدهیم که نظرات‌شان را بیان کنند تا بتوانیم یک تصمیم درست و جامع بگیریم.»

هیچ‌کس استثنا نیست. وقتی قانون‌های مناسبی برای مدیریت جلسات داشته باشید و به نظر همه توجه کنید، عملکرد گروه‌تان در یک چهارچوب خاص قرار خواهد گرفت و بهتر می‌شود.

۵. جلسه را به موقع شروع و به موقع هم تمامش کنید

در مدیریت جلسات به زمان توجه داشته باشید

وقتی مسئولیت مدیریت جلسات با شماست، اگر به موقع آن جلسه را شروع و تمام کنید و به عنوان یک فرد منظم شناخته شوید، می‌بینید که چطور همکاران‌تان به جلسه توجه می‌کنند. وقتی شما برای وقت آنها ارزش قائل شوید، آنها هم به شما احترام می‌گذارند.

یک نکته‌ی دیگر در مورد زمان: جلسات‌تان نباید بیشتر از یک ساعت طول بکشند. ۶۰ دقیقه بیشترین زمانی است که کارمندان حواس‌شان جمع و متمرکز است.

۶. آوردن گوشی و تبلت به جلسه ممنوع!

واقعیت این است که اگر افراد اجازه داشته باشند که با خودشان تبلت یا تلفن همراه هوشمندشان را بیاورند، دیگر کسی به جلسه توجه نمی‌کند و در مباحث آن شرکت نمی‌کند. در عوض ایمیل می‌دهند، در اینترنت می‌چرخند یا اَنگری بِردز (angry birds) بازی می‌کنند و دائما باید تذکر بدهید: «لطفا به من توجه کنید.»

۷. پیگیری کنید

طبیعی است که افراد مختلف بعد از یک جلسه، نظرها و برداشت‌های متفاوتی در مورد مباحث آن داشته باشند. برای اینکه احتمال اشتباه را کاهش بدهید، بعد از جلسه یک ایمیل برای هر کدام از افراد حاضر بفرستید و در آن نکات مهم را مشخص و پررنگ کنید و بگویید که این جلسه چه دستاوردهایی داشته و مسئولیت‌های افراد، کارهایی که باید انجام دهند و تاریخ تحویل کار را به آنها یادآوری کنید. به این ترتیب همه‌ی افراد یک برداشت مشترک خواهند داشت.

جلسات کاری می‌توانند باارزش و مولد باشند، فقط باید فوت و فن مدیریت جلسات را به خوبی بدانید تا موفق شوید.

برگرفته از

forbes

ترجمه از

چطور دات کام


Rating: 4.7. From 3 votes.

Please wait…

Print Friendly, PDF & Email

در مطلب قبلی استاد ورد فرمت بندی متن را مرور کردیم.
در این مطلب شما را با فرمت بندی پاراگراف ها و تنظیمات مربوط به پاراگراف ها آشنا می کنیم.

تنظیمات پاراگراف

تنظیمات پاراگراف علاوه بر اینکه ظاهر داکیومنت را تغییرمیدهد خواندن متن را هم ساده تر میکند.
در این فایل یک عنوان ۲ سطری داریم که از سمت راست تراز شده , اما میخواهیم آن را از وسط تراز کنیم .
برای این کار در حاشیه سمت چپ قرار میگیریم و با کلیک و درگ هر دو سطر را انتخاب میکنیم. با این کار منوی Quick Formatting ظاهرمی شود ولی تنظیمات پاراگراف همانطور که میبینید در تنظیمات این قسمت وجود ندارد پس باید به تنظیمات پاراگراف که در سربرگ HOME قرار دارد مراجعه کنیم.

1

همانطور که میبینید درحال حاضر گزینه ی Right فعال میباشد و نشان میدهد عنوان ما ازسمت راست تراز شده است. این قسمت چهار گزینه برای تنظیمات پاراگراف دارد : Left , center , Right , Justify

2

کلیدهای میانبر برای چپ چین کردن Ctrl + L میباشد.
دومین آیکون Center Align است که کلید میانبر آن Ctrl + E میباشد و بیشتر برای متنهای رسمی, عنوان و سرفصل به کار میرود, پس برای عنوان فایل ما نیز مناسب میباشد.
گزینه ی بعد Right Align میباشد که کلید میانبر آن Ctrl + R است و برای عنوان مناسب نیست ولی برای سرصفحه و پاصفحه بسیار کاربرد دارد.
آیکون بعدی Justify است که کلید میانبر آن Ctrl + J میباشد.در واقع همان چیزی است که در روزنامه ها دیده میشود.
هرچندممکن است خواندن آن سخت باشد ولی نگاه کردن آسان است.
همانطور که میبینید در پایین عنوان یک متن داریم. تمام متن را انتخاب میکنیم میخواهیم گزینه های مختلف را امتحان کنیم و نتیجه را باهم مقایسه کنیم.
اول آن را چپ چین میکنیم و بعدJustify را انتخاب میکنیم. در این حالت میبینید که هم از سمت چپ و هم از سمت راست با حاشیه هم تراز شده است. روی صفحه کلیک میکنیم تا متن ازحالت انتخاب خارج شود. می بینید که Word فاصله بیشتری بین کلمات ایجاد میکند تا متن بین حاشیه ها قراربگیرد.

3

دوباره متن را انتخاب میکنیم و این بارکلیدهای میانبرCtrl+R را که مربوط به راست چین هستند فشار میدهیم. میبینید که متن از سمت راست با حاشیه راست منطبق شده ولی از سمت چپ به این شکل نیست.

4

انتخاب هریک از گزینه ها بستگی به داکیومنت و کاربرد آن دارد.

تنظیم فاصله بین خطوط

یکی از تنظیمات پاراگراف که تاثیر زیادی در قابل خواندن کردن داکیومنت دارد Line Spacing یا فاصله بین خطوط میباشد.
در این داکیومنت یک متن چند پاراگرافه داریم. همانطور که میبینید فاصله ی بین خطوط و پاراگرافها کمی فشرده به نظرمیرسد و اگر این فاصله ها را بیشتر کنیم خواندن متن را ساده تر میکند.
خصوصا در داکیومنتهای طولانی که مخاطب زمان زیادی را صرف خواندن و نگاه کردن به متن میکند اعمال این تغییرات خیلی کاربردی میباشد.
روی پاراگراف اول کلیک میکنیم. در قسمت Paragraph درسربرگ HOME آیکون Line and Paragraph Spacing قرار دارد که یک فلش دوطرفه میباشد.

5

باکلیک روی این منو می بینید که در این سند به طور پیش فرض اندازه ی ۱ فعال میباشد, دقت کنید که به این حالت Single Spacing هم گفته میشود. با قرار دادن روی هر گزینه پیش نمایش آن روی پس زمینه نشان داده می شود. همانطور که می بینید در مقایسه با پاراگراف پایین, این پاراگراف را راحتتر می توان خواند.
گزینه های بعدی۱٫۵ , ۲ هستند و برای داکیومنت هایی به کارمی روند که قرار است پرینت گرفته شوند و بین آنها Note نوشته شود. همینطورفواصل بیشتر..
گزینه هایی نیز برای ایجاد فاصله در قبل یابعد از پاراگراف وجود دارد, با قرار دادن نشانگر روی این گزینه ها میبینید که پاراگرافها بالا یا پایین میروند.
روی گزینه ی ۱٫۱۵ کلیک میکنیم میبینید که نسبت به حالت قبلی جای خیلی بیشتری اشغال نمیکند ولی خواندن آن راحتتراست.
میبینید که بین ۲ پاراگراف یک خط فاصله هست. به انتهای پاراگراف اول رفته و کلید Delete را فشار داده و این فاصله را حذف میکنیم.
اگر این بار کلید Delete را فشار دهیم آن Enter ی که زمان تایپ برای رفتن به پاراگراف بعدی میزنیم حذف میشود.
حال کل متن را انتخاب میکنیم و دوباره روی آیکون Line and Paragraph Spacing کلیک میکنیم.
این فاصله ها را میتوان با گزینه های Add Space Before Paragraph و Add Space After Paragraph ایجاد کرد که کاملا پاراگراف ها را از هم جدا میکند.

6

همینطور با کلیک روی گزینه ی Line Spacing Options کادر تنظیمات پاراگراف بازمیشود. همانطورکه میبینید تنظیمات پاراگراف در این کادر نشان داده شده و می توان آنها رابه دلخواه تغییرداد.
در این قسمت هم امکان تنظیم فواصل قبل و بعد از پاراگرافها وجود دارد دقت کنید که فاصله ی مناسب معمولا ۸pt میباشد و فاصله بین خطوط را هم که از ۱ به ۱٫۱۵ تغییر داده بودیم می بینید. روی Ok کلیک میکنیم تا نتیجه ی نهایی روی داکیومنت نشان داده شود. همانطورکه می بینید بدون Enter کردن اضافی هم میتوانیم بین پاراگرافها فاصله ایجادکنیم .

نگه داشتن خطوط یک پاراگراف درابتدا یا انتهای صفحه

زمانی که درحال تایپ متن در Word هستیم با تمام شدن صفحه, Word یک صفحه ی جدید ایجاد می کند و می توان تایپ کردن را در صفحه ی بعد ادامه داد. حالا میخواهیم ببینیم وقتی Page Break در وسط یک پاراگراف اتفاق بیفتد چه میشود, یعنی نیمی از پاراگراف در یک صفحه قرار میگیرد و نیمی از پاراگراف در صفحه ی بعد.
ویژگی وجود دارد که کل خطوط پاراگراف را کنار هم نگه میدارد در واقع Widow , Orphan را کنترل می کند.
حالت Widow در پاراگراف, به اواین خط در یک پاراگراف که در انتهای صفحه تنها بماند اطلاق میشود و Orphan یک خط ازیک پاراگراف که در بالای صفحه تنها بماند.
در این سند برای رفتن به صفحه ی ۳ کلیدهای میانبر Ctrl + G را فشار داده و عدد ۳ را تایپ میکنیم حالا روی Go To کلیک کرده یا Enter را فشار می دهیم این کادر را با کلیک روی Close میبندیم.

7

در ابتدای صفحه ی ۳ هستیم که وسط یک پاراگراف است بالای صفحه می رویم می بینید که ابتدای این پاراگراف در صفحه ی ۲ قرارگرفته, این مورد Widow یا Orphan نیست و چندسطری است برای کنار هم قرارگرفتن این پاراگراف باید ازابتدا تا انتهای آن را انتخاب کرده و روی فلشی که در گوشه ی سمت چپ و پایین قرار دارد کلیک میکنیم تا کادر پاراگراف باز شود. در این کادر سربرگ Line and Page Breaks را انتخاب میکنیم همانطور که میبینید گزینه ی Widow/Orphan control تیک خورده و فعال میباشد.

8

یعنی اگر سطر اول پاراگراف در صفحه ی ۲ بود یاسطر آخر به تنهایی در صفحه ی ۴ بود به طور اتوماتیک کل پاراگراف به صفحه ی ۳ منتقل میشد.
اگر گزینه ی Keep lines together را انتخاب کنیم و Ok کنیم همین اتفاق می افتد یعنی تمام پاراگراف به صفحه ی۳ منتقل شده تا تمام خطوط کنار هم باشند. بهتر است این ویژگی را از همان ابتدای ایجاد داکیومنت فعال کنیم.
اگر داکیومنت را قبلا ایجاد کرده باشیم با فشردن کلیدهای میانبر Ctrl + Aمیتوانیم تمام متن را انتخاب کنیم و با کلیک روی همان فلش کوچک کادر پاراگراف را باز کنیم حالا گزینه های فوق را انتخاب میکنیم وروی Ok کلیک میکنیم. این کادر ممکن است روی طول داکیومنت تاثیر بگذارد و صفحات جدید ایجاد کند.

سایه ,پس زمینه و حاشیه بندی پاراگرافها

گزینه های فرمت بندی مثل سایه یا پس زمینه پاراگراف ها یا خطوط حاشیه به ماکمک می کنند تا پاراگراف هایی از متن را که می خواهیم برجسته تر کنیم .
می خواهیم یک قسمت از متن را Highlight کنیم تا بیشتر جلوه کند. کافی است روی متن کلیک کرده حالا در قسمت پاراگراف در سربرگ HOME دو قسمت Shading و Borders هست.

9

روی Shading کلیک میکنیم که مجموعه ای از رنگهاست . با انتخاب رنگ از بین Theme Colors اگر تم راتغییر دهیم رنگ هم همراه آن تغییرمیکند. رنگ زرد مناسب می باشد با انتخاب آن تمام پس زمینه پاراگراف از حاشیه سمت راست تا چپ رنگ زرد میگیرد.
حالا Borders را انتخاب می کنیم. می توانیم هرجایی از پاراگراف Borders اضافه کنیم. در منوی Borders گزینه های زیادی وجود دارد که خیلی از آنها به حاشیه و خانه های جدول مربوط میشوند. اینجا با پاراگراف کارداریم.
Bottom Border زیر پاراگراف خط میکشد.
Top Border برای خط کشیدن بالای پاراگراف و Right Border و Left Border هم برای خط کشیدن در راست و چپ پاراگراف به کارمی روند.

10

گزینه ی All Border هم برای خط کشیدن دور تا دور جدول و تک تک خانه های جدول استفاده می شود. با انتخاب این گزینه پاراگراف ما مثل یک خانه از جدول عمل میکند و دور تا دورش خط کشیده میشود.
گزینه ی Outside Borders هم روی پاراگراف همین اثر را دارد. گزینه های Inside Border و Inside Horizontal Border و Inside Vertical Border مربوط به جدول هستند و در پاراگرافها تاثیری ندارند.

استفاده از Tab Stop و فرورفتگی های متن

یکی از فرمت بندی های پاراگراف که کاربرد زیادی دارد استفاده از Tab و Indent میباشد.
اگر بخواهیم سطر اول پاراگراف تو رفته یا Indent شود. باید ابتدای سطر قرار بگیریم و کلید Tab را فشاردهیم.
چیزی که در Word اتفاق می افتد کمی متفاوت میباشد.
اول این که Auto Correct فعال میشود. روی منو کلیک میکنیم می بینید که گزینه ی Change Bach to Tab را داریم .

11

بهتر است که خط کشی ها را فعال کنیم تا ببینیم چه اتفاقی می افتد. برای این کار از سربرگ View گزینه ی Ruler را انتخاب میکنیم .با این کار یک خط کش بالای صفحه به صورت افقی و یک خط کش هم در سمت چپ به صورت عمودی ظاهر می شود.

12

خط کش ها سمبل هایی دارند که خیلی به ما کمک می کند مثل L که Left Tab را نشان میدهد. می توانیم هر جایی از خط کش Left Tab را قرار دهیم .
چند آیکون کوچک داریم. مثلث بالایی که به سمت پایین اشاره میکند First Line Indent هست که اولین سطر پاراگراف را درنقطه ای که قرار بگیرد Indent میکند. کافیست جایی روی پاراگراف کلیک کنیم و اسلایدر را حرکت دهیم می بینید که فقط سطر اول پاراگراف Indent یا میشود .

13

حالا Undo (Ctrl + Z) میکنیم.
مثلث پایینی که به سمت بالا اشاره میکند یعنی Hanging Indent بر عکس عمل میکند بجز سطر اول بقیه سطرهای پاراگراف را Indent میکند.

مربعی که در پایین قرار گرفته Right Indent هست و کل سطرهای پاراگراف را Indent میکند که گزینه ی مناسبی برای Bold کردن یا واضح کردن سطرهای یک پاراگراف میباشد. به خصوص در متن طولانی که بتواند توجه مخاطب را جلب کند.
مجددا ابتدای سطر قرارگرفته و کلید Tab را فشار میدهیم. می خواهیم ببینیم با فشردن Tab چه اتفاقی می افتد. می بینید که به طور اتوماتیک First Line Indent ست می شود. با کلیک روی Change Back to Tab این آیکون به سرجایش برمی گردد. ولی سطر اول پاراگراف همچنان به خاطر فشردن کلید Tab به حالت Indent باقی مانده .حالا Bachspace را فشار می دهیم تا به حالت اول برگردد.
Left Tab سمبلی است که در بالای خط کش عمودی ظاهر میشود. اگر روی آن کلیک کنیم به Center Tab و با کلیک مجدد به Right Tab تبدیل میشود. اگر دوباره روی آن کلیک کنیم به Decimal Tab تبدیل میشود که با اعداد کار میکند و اعداد را براساس اعشارشان ردیف میکند.
با کلیک های بعدی این آیکون به Bar Tab و First Line Indent و Hanging Indent تغییر میکند و درنهایت دوباره به Left Tab برمی گردد.

امیدواریم که شما یکی از دنبال کنندگان این دوره آموزشی در سایت کمپنا دات آی آر باشید.

آرایه‌ها در تنسورفلو

در جلسه سوم آموزش تنسورفلو (متغیرها در تنسورفلو) در مورد متغیرها و ثابت‌ها توضیح داده شد و به توضیح دستورات tf.Variable، tf.constant و tf.placeholder پرداختیم. در این جلسه می‌خواهیم در مورد نحوه تعریف آرایه‌ها در تنسورفلو صحبت کنیم. آرایه‌ها در یادگیری ماشین، شبکه‌های عصبی و به‌خصوص بینایی کامپیوتر کاربرد بسیار زیادی دارند، به‌همین دلیل در چهارمین جلسه از آموزش تنسورفلو به نحوه کار با آرایه‌ها در تنسورفلو خواهیم پرداخت. با کمپنا همراه باشید…


آرایه‌ها مجموعه‌ای از اعداد هستند که به شکلی منظم در قالب سطر‌ها و ستون‌هایی قرار گرفته‌اند. بردارها (آرایه‌های یک بعدی)، ماتریس‌ها (آرایه‌های دو بعدی) دو عضو معروف از خانواده آرایه‌ها هستند، درحالی‌که آرایه‌ها می‌توانند ابعاد بالاتر از دو هم داشته باشند و اتفاقا در بحث شبکه‌های عصبی عمیق هم آرایه‌های چند بعدی بسیار پرکاربرد هستند. برای تعریف آرایه‌ها می‌توان از tf.constant، tf.Variable و tf.placeholder استفاده نمود که در ادامه توضیح داده شده است.

tf.constant

در مورد این دستور در جلسه سوم توضیح داده شد. برای تعریف آرایه‌های ثابت به‌صورت زیر، آرایه موردنظر به عنوان اولین ورودی در دستور tf.constant قرار می‌گیرد. در زیر یک بردار ورودی ثابت به ابعاد ۴ تعریف شده است. یادآوری می‌کنیم که این بردار چون ثابت است، بعدا قابل تغییر نیست.

a = tf.constant([1, 3, 8, -2])

tf.placeholder

در تعریف این دستور در جلسه سوم، گفتیم که tf.placeholder بخشی از حافظه رم را برای کارهای بعدی رزرو می‌کند. قبلا فقط یک جای خالی برای اسکالر در نظر گرفتیم، اما همان‌طور که در کدهای زیر مشاهده می‌کنید، می‌توانیم ابعاد آرایه مدنظرمان را مشخص و بعدا آنها را پر کنیم. در اولین دستور، یک بردار به‌طول ۵ تعریف شده است. در دومین دستور، یک ماتریس ۱۰×۱۰ و درنهایت در سومین دستور یک آرایه سه‌بعدی به ابعاد ۳×۲۰×۲۰ تعریف شده است.

b = tf.placeholder(tf.float32, 5)
c = tf.placeholder(tf.float32, [10,10])
d = tf.placeholder(tf.int32, [20,20,3])

tf.Variable

برای تعریف متغیرها از دستور tf.Variable استفاده می‌کنیم. نحوه تعریف آرایه در tf.Variable بسیار شبیه tf.constant است و همان‌طور که در کدهای زیر مشاهده می‌کنید، آرایه‌های با ابعاد متفاوتی تعریف شده است. متغیر e، برداری به طول ۳ و متغیر f برداری به ابعاد ۳×۲ است.

e = tf.Variable([5, 1, -1])
f = tf.Variable([[1, 1, 1], [2, 2, 2]])

اما ممکن است شما نیاز به مقداردهی آرایه‌های با ابعاد بزرگ داشته باشید. مثلا می‌خواهید یک ماتریس به ابعاد ۲۰۰×۲۰۰ با مقادیر تماما صفر یا تماما یک تعریف کنید؛ یا ممکن است نیاز به آرایه‌های با مقادیر رندوم داشته باشید. در این حالت‌ها هم در تنسورفلو دستوراتی در نظر گرفته شده که در ادامه آنها را معرفی می‌کنیم.

tf.zeros

با استفاده از این دستور می‌توانیم آرایه‌های صفر با هر ابعادی تعریف کنیم. ماتریس صفر، همانند آنچه در متلب وجود دارد، در کتابخانه تنسورفلو هم در نظر گرفته شده است. در ادامه مثالی از تعریف یک ماتریس صفر به ابعاد ۱۰×۱۰ به همراه جواب آن را مشاهده می‌نمایید. عدد اول، تعداد سطرها و عدد دوم نشان‌دهنده تعداد ستون‌هاست.

zero_mat = tf.zeros([10,10])
sess = tf.Session()
sess.run(zero_mat)
array([[ 0., 0., 0., 0., 0., 0., 0., 0., 0., 0.],
 [ ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫],
 [ ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫],
 [ ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫],
 [ ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫],
 [ ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫],
 [ ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫],
 [ ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫],
 [ ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫],
 [ ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫, ۰٫]], dtype=float32)

tf.ones

با استفاده از این دستور، آرایه‌ای با ابعاد دلخواه شامل مقادیر ۱ می‌توانیم تعریف کنیم. در زیر یک تنسور سه‌بعدی به ابعاد ۳×۴×۵ تعریف شده است: 

ones_mat= tf.ones([5,4,3])
sess.run(ones_mat)
array([[[ 1., 1., 1.],
 [ ۱٫, ۱٫, ۱٫],
 [ ۱٫, ۱٫, ۱٫],
 [ ۱٫, ۱٫, ۱٫]],
[[ ۱٫, ۱٫, ۱٫],
 [ ۱٫, ۱٫, ۱٫],
 [ ۱٫, ۱٫, ۱٫],
 [ ۱٫, ۱٫, ۱٫]],
[[ ۱٫, ۱٫, ۱٫],
 [ ۱٫, ۱٫, ۱٫],
 [ ۱٫, ۱٫, ۱٫],
 [ ۱٫, ۱٫, ۱٫]],
[[ ۱٫, ۱٫, ۱٫],
 [ ۱٫, ۱٫, ۱٫],
 [ ۱٫, ۱٫, ۱٫],
 [ ۱٫, ۱٫, ۱٫]],
[[ ۱٫, ۱٫, ۱٫],
 [ ۱٫, ۱٫, ۱٫],
 [ ۱٫, ۱٫, ۱٫],
 [ ۱٫, ۱٫, ۱٫]]], dtype=float32)

tf.range

اگر یک بازه از اعداد با گام‌های ثابت می‌خواهید، می‌توانید از این دستور استفاده کنید. همان‌طور که در مثال زیر آورده شده است، از تنسورفلو می‌خواهیم که بین بازه [۱۶ ۶] یک مجموعه اعداد با فاصله ۳ به ما بدهد. خروجی یک بردار است که در زیر نشان داده شده است: 

g = tf.range(5,16,3)
sess.run(g)
array([ 5, 8, 11, 14])

tf.random_uniform

اگر یک آرایه از اعداد تصادفی می‌خواهید، می‌توانید با دستور tf.random_uniform یک مجموعه عدد تصادفی با توزیع یکنواخت تولید کنید. مطمئنا، این دستور یکی از پرکاربردترین دستورات در زمینه یادگیری عمیق خواهد بود. 

h = tf.random_normal([5])
sess.run(h)
array([ 0.97898144, 0.82024717, -0.80006266, 0.27656975, 0.43732926], dtype=float32)

آیا تنها همین دستورات در تنسورفلو در نظر گرفته شده است؟ خیر، دستورات زیادی برای تعریف آرایه‌های مختلف در نظر گرفته شده که در اینجا به بعضی از مهم‌ترین آنها اشاره کردیم. حال به عنوان تمرین شما می‌توانید دستورات مفید دیگری را پیدا کنید و حتی در بخش کامنت‌ها این دستورات را به همراه عملکردشان به اشتراک بگذارید. جلسه چهارم آموزش تنسورفلو با عنوان ماتریس‌ها در تنسورفلو تمام شد و امیدواریم که آموزش مفیدی بوده باشد. نظرات و سوالات خود را در مورد این آموزش کامنت کنید…

آينده

آينده

مثال اول: اگر شما یک کشاورز باشید و برای آبیاری زمین خود ناگزیر شوید از زمین همسایه عبور کنید شما در زمین همسایه حق ارتفاق دارید در این مثال حق ارتفاق شما عبارت است از حق عبور؛ یعنی شما به موجب این حق می‫توانید از زمین همسایه عبور کنید. مثال دوم را در زندگی شهری و آپارتمان نشینی بیان می‫کنیم؛ فرض کنید دو ساختمان در کنار هم هستند که راه عبور یکی از آنها از محوطه‌ی حیاط ساختمان کناری است به عبارتی پله‫های ساختمان در محوطه‌ی ساختمان کناری باشد این هم مثالی از حق ارتفاق است. حق داشتن مجرای آب در ملک دیگری یا داشتن درب در ملک دیگری نیز از سایر مصادیق حق ارتفاق است؛ اکنون که با ذکر این مثال‌ها با مفهوم حق ارتفاق آشنا شدید به توضیح این حق می‫پردازیم.‬‬‬‬‬‬‬‬‬

از مثال‫های مذکور به خوبی آشکار است که حق ارتفاق حقی است وابسته به وجود ملک و به این سبب در تعریف حق ارتفاق باید بگوییم حقی است که برای اشخاص به تبع مالکیت ایشان در املاکِ واجدِ حقِ ارتفاق در ملک دیگری ایجاد می‌شود. ‬‬بنابراین از ویژگی‫های بارز حق ارتفاق که وجه ممیز این حق از سایر حقوق است و از تعریف بالا نیز برمی‌آید این است که حق ارتفاق حقی قائم به ملک است نه به شخص. به این معنی که به تبع ملک وجود دارد و وابسته به شخص نیست. بنابراین اگر شخص الف مالک ملکی باشد که نسبت به ملک مجاور حق ارتفاقی مثلا از نوع حق عبور و مرور دارد و شخص الف این ملک را به شخص ب بفروشد حق ارتفاق به جهت تغییر مالک از بین نمی‫رود و ملک مذکور همچنان نسبت به ملک مجاور حق عبور را دارد. ‬‬‬‬‬‬

حق ارتفاق کمپنا ایجاد می‌شود؟

در پاسخ باید گفت حق ارتفاق به دو صورت ایجاد می‌شود یا قراردادی است یا طبیعی. قراردادی یعنی اینکه مالکان دو ملک با هم توافق می‫کنند که مثلا یکی از آنها در ملک دیگری مجرای آب یا فاضلاب یا راه عبور داشته باشد و به موجب این توافق و قرارداد، حق ارتفاق برای ملک ایجاد می‫شود. زمانی که شخص حق پیدا می‫کند، این حق دائمی است یعنی تا زمانی که دو ملک وجود دارد این حق برقرار است. البته ممکن است در همان قراردادی که موجب حق ارتفاق است مالک برای مدت محدودی برای دیگری حق ارتفاق ایجاد کند.‬‬‬‬‬‬‬‬‬

حق ارتفاق ممکن است به خاطر وضعیت طبیعی ملک باشد مثلا زمین کشاورزی بالادستی که مجرای آبش ناگزیر از زمین پایینی عبور می‌کند.

موضوع قابل توجه اینکه به موجب قانون رعایت این حق در درجه‌ای از اهمیت بوده است که قانون‌گذار در سال ۱۳۱۱ بر لزوم درج و ثبت حقوق ارتفاقی املاک نیز تصریح نموده است؛ ممکن است شنیده باشید که شخص برای حق ارتفاق سند دارد طبق قوانین ثبت زمانی که در سال ۱۳۱۰ ثبت املاک اجباری شد یعنی مالکان به موجب قانون مکلف شدند برای املاک خود سند مالکیت بگیرند در پروسه و تشریفات صدور سند اشخاصی که در ملکی حق ارتفاق داشتند مکلف بودند در صورت جلسه تحدید حدود ملک مربوطه این حق را ذکر کنند و این حق ارتفاق در سند مالکیت قید می‫شود. همچنان که مطابق آیین‌نامه‌ی اجرای قانون ثبت علاوه بر تصریح به درج شماره‌‌ی ملک‌، تاریخ‌ ثبت‌ ملک‌ در دفتر املاک‌، نام و نام‌ خانوادگی‌ و شماره‌‌ی شناسنامه‌ و محل‌ صدور آن‌ و محل‌ اقامت‌ و تابعیت‌ مالک‌، نوع‌ و مشخصات‌ ملک‌ و محل‌ وقوع‌ و اجزا و متعلقات‌ آن‌، حدود ملک‌، بهای‌ ملک‌، در بند ۷ از ماده‌ی ۱۰۳ آیین‌نامه‌ی مزبور صراحتا بر درج کلیه‌ی حقوقی ارتفاقی در دفتر املاک به شرح ذیل تصریح گردیده است:

«حقوق عینیه‌ که‌ اشخاص‌ در آن‌ ملک‌ دارند با اسامی‌ صاحبان‌ حقوق‌ و همچنین‌ حقوق‌ ارتفاقیه‌ که‌ برای‌ ملک‌ مورد ثبت‌ در املاک‌ مجاور و یا برای املاک‌ مجاور در ملک‌ مورد ثبت‌ موجود است‌ (حقوق ارتفاقی باید در دفتر ثبت املاک ثبت شود و سند مالکیت برای آن منظور شود)»‬‬‬

از دیگر ویژگی‌های حق ارتفاق عدم قابلیت تقسیم آن است. بنابراین اگر چند نفر مالکان مشاع ملکی باشند که این ملک در زمین دیگری حق ارتفاقی داشته باشد و این مالکان مشاع، ملک خود را بین خودشان تقسیم کنند اینگونه نیست که حق ارتفاق به یکی از آنها اختصاص یابد بلکه همه‌ی آنها دارای حق مزبور خواهند بود.

در ضمن باید به این نکته توجه کنیم که در حق ارتفاق هم صاحب ملکی که به نفع ملک دیگری حق ارتفاق در ملک او ایجاد شده مکلف به رعایت حقوق طرف مقابل است و نباید در راستای استیفا حقوق قانونی یا قراردادی صاحب حق مانعی ایجاد کند؛ از طرف مقابل صاحب حق نیز در اعمال حق خود مکلف به رعایت متعارف و حدود اذن خواهد بود و نباید اعمال حق خود را موجب اضرار به غیر و تجاوز به حریم شخصی ایشان قرار دهد.

تفاوت حق ارتفاق و حق انتفاع چیست؟

در خاتمه با توجه به بیان ویژگی‌های خاص حق ارتفاق، تفاوت میان حق مزبور و حق انتفاع مشخص می‫شود. حق انتفاع حقی است که به موجب آن شخص می‌تواند از مال متعلق به دیگری استفاده کند. در حق انتفاع برای منتفع فقط حق استفاده و بهره‌برداری از مال دیگری ایجاد می‌شود بدون اینکه مالکیتی برای وی نسبت به مال موضوع حق انتفاع ایجاد شود، حتی ممکن است در حق انتفاع، مالکیت عین (درخت) و منافع حاصل از آن مال (میوه) لزوماً متعلق به شخص واحد نباشد به عبارتی مالک منافع است که می‌تواند نسبت به ایجاد حق انتفاع از منافع تحت مالکیت خود اقدام نماید. بنابراین در ایجاد این حق توجه صرفاً به شخص است و برخلاف حق ارتفاق اختصاص به ملک ندارد. برای تمایز میان مفاهیم بیان شده با ذکر یک مثال این مطلب را به پایان می‌بریم.

یک قطعه آپارتمان به موجب اسناد مربوطه متعلق به شخص الف است که با تنظیم قرارداد اجاره‌ای مبادرت به انتقال منافع یک ساله‌ی آپارتمانِ موصوف به شخص ب می‌نماید؛ در این فرض مالکیت عین همچنان برای الف باقی مانده است و آنچه موضوع قراداد اجاره واقع گردیده است صرفاً مالکیت منافع بوده که برای مدتی مشخص به شخص ب منتقل شده است؛ حال شخص ب به عنوان مالک منافع می‌تواند حق انتفاع از آپارتمان موصوف را به شخص ج انتقال بدهد بدون اینکه مالکیتی برای ج نسبت به منافع ملک ایجاد شود.

تهیه شده در

چطور دات کام

 


Rating: 4.7. From 3 votes.

Please wait…

Print Friendly, PDF & Email

در درس های گذشته با مقدمات کار با اسلایدها آشنا شده و آموختید که با ایجاد یک سند جدید به طور پییش فرض فقط یک اسلاید در اختیار شما قرار میگیرد. در واقع همانطور که گفته شد، اسلایدها همانند صفحات مختلف یک فایل عمل کرده و به شما کمک میکنند تا به صورت متوالی اطلاعات مورد نیاز را به کاربران ارائه دهید. در این حالت توالی اسلایدها و همچنین ترتیب اجرای آنها به سایر کاربران امکان میدهد تا درک بهتری نسبت به مطالب ارائه شده پیدا کنند.

قبل از اینکه به بررسی نحوه ی ایجاد اسلایدها بپردازیم، در ابتدا قصد داریم تا نقش و کارایی انواع placeholder را در طراحی اسلایدها مورد مطالعه قرار دهیم. در نمای کلی یک placeholder یک نوع قاب پیش فرض برای درج اشیایی نظیر متن، نمودار، جدول و یا smart arts بوده که ابعاد و مکان قرار گیری این اشیا را کنترل می کند. به زبان ساده تر، یکی از روش های درج objectهای مختلف، استفاده از placeholder مرتبط با آن object می باشد. برای مثال هنگامی که شما یک سند جدید می کنید، به طور پیش فرض دو placeholder متنی بر روی تنها اسلاید سند نمایش داده شده که در این حالت شما با کلیک بر روی هر کدام از این placeholder ها می توانید به درج متن مورد نیاز خود بپردازید.
Screenshot (37)

البته علاوه بر placeholder های پیش فرض یک اسلاید، شما به طور مستقیم نیز می توانید یک object را به اسلاید خود اضافه کنید. ما در ادامه ی دروس همین دوره و همچنین دوره های متوسط و پیش رفته، نحوه ی درج انواع placeholder و همچنین وارد کردن object های مختلف را به شما خواهیم آموخت.
نرم افزار پاورپینت مجموعه ایی از اسلایدهای پیش فرض را با طرح های مختلف و برای مصارف متنوع ایجاد کرده که شما میتوانید به سرعت به ایجاد اسلاید مورد نظر خود بپردازید.

برای بررسی این موضوع شما می بایست از گزینه های سربرگHome و گروه Slides استفاده کنید.
Screenshot (38)
بدین منظور روی گزینه ی New Slide کلیک کنید.
Screenshot (39)
با این کار منوی Office Theme باز شده و فهرستی از الگوهای پیش فرض را برای ایجاد یک اسلاید جدید در اختیار شما قرار می دهد. برای مثال با انتخاب گزینه ی Content with caption یک اسلاید جدید متناسب با الگوی Content with caption ایجاد می شود.
Screenshot (40)
همچنین با استفاده از آیکون New Slide می توانید یک اسلاید جدید متناسب با الگوی آخرین اسلاید درج شده ایجاد می شود. برای تغییر طرح بندی یک اسلاید نیز می توانید روی گزینه ی Layout کلیک کنید و الگوی مورد نظرتان را انتخاب نمایید.

Screenshot (41)
برای بازگشت به حالت قبلی اسلاید، می توانید از گزینه ی Reset استفاده نمایید.

Screenshot (42)

همانطور که گفته شد، شما با انتخاب یک الگو برای placeholder مورد نظرتان می توانید انواع object ها را روی آن قرار دهید.

Screenshot (43)

برای مثال ما با استفاده از الگوی پیش فرض Title and Content اسلاید جاری را طرح بندی کرده و سپس عبارت کمپنا دات آی آر را به همراه تصویر لوگوی آن طبق مراحل زیر درج کرده ایم.

Screenshot (45)

در واقع ما در اینجا از دو placeholder متنی و گرافیکی استفاده کرده ایم.

Screenshot (46)

در نمای کلی شما برای انتخاب یک object می بایست نشانگر موس را روی آن ببرید تا نشانگر موس برای objectهای متنی به شکل یک مکان نمای متنی و برای اشکال و نمودارهای گرافیکی، چهار پیکان جهت نما در کنار نشانگر دیده شود. برای انتخاب object مورد نظر کافیست یکبار کلیک کنید. با این کار یک کادر انتخاب یا Select Inbox در اطراف آن مانند تصویر بالا نمایش داده می شود.
در صورتی که قصد دارید چندین object را به صورت همزمان در حالت انتخاب قرار دهید، می بایست با پایین نگه داشتن کلید Shift روی object های مورد نظر خود کلیک کنید.

برای تغییر اندازه هر object می توان نشانگر موس را روی هر یک از هشت دستگیره ی کادر selecting box ببرید تا نشانگر به شکل یک پیکان دو طرفه تبدیل شود. سپس با کلیک و درگ موس می توانید ابعاد object انتخابی را تغییر دهید. به خاطر داشته باشید که در این حالت با پایین نگه داشتن کلید shift
و درگ موس، موجب می شود تا تغییر اندازه فقط در راستای دستگیره ی انتخابی صورت پذیرفته ،همچنین پایین نگه داشتن کلید Ctrl در هنگام درگ موس موجب می شود تا تغییر اندازه object در یک جهت، بر روی جهت مقابل آن نیز صورت پذیرد.
شما با پایین نگه داشتن همزمان Ctrl+Shift می توانید تناسب اولیه ی object را در هنگام تغییر اندازه ی آن حفظ کنید. همچنین برای چرخاندن object انتخابی نیز، کافیست نشانگر موس را بر روی دستگیره ی سبز رنگ آن ببرید تا نشانگر تغییر شکل دهد. حال می توان با کلیک و درگ موس object انتخابی را در جهت مورد نظر چرخاند.

Screenshot (47)

برای حذف یک object نیز کافیست با انتخاب آن کلید Delete را از روی صفحه کلید بفشارید.

امیدواریم که شما یکی از دنبال کنندگان این دوره آموزشی در سایت کمپنا دات آی آر باشید.


 برای مطلع شدن از پست های بعدی در خبرنامه سایت عضو شوید!




شبکه عصبی عمیق VGG

مقدمه

شبکه عصبی عمیق VGG یا به اصطلاح لاتین VGG Deep Neural Network یک شبکه عصبی کانولوشنی است که توسط محققانی بنام K. Simonyan و A. Zisserman از دانشگاه آکسفورد در مقاله “Very Deep Convolutional Networks for Large-Scale Image Recognition“ پیشنهاد شد. این شبکه جزو اولین شبکه‌های عصبی کانولوشنی است که توانست دقت بالایی در مسابقه معروف ImageNet بدست بیاورد. پایگاه داده ImageNet شامل حدود ۱۶ میلیون تصویر در ۱۰۰۰ کلاس مختلف است و مسابقات آن هرساله برگزار می‌شود و تبدیل به جام‌جهانی بینایی کامپیوتر شده است!

imagenet

باتوجه به پیشرفت‌های اخیرِ شبکه‌های عصبی عمیق، شاید دیگر نتوان شبکه VGG را یک شبکه مدرن دانست، اما به دلیل ساختار خوب، سادگی، تعداد لایه‌های نه‌چندان زیاد هنوز در بسیاری از زمینه‌های بینایی کامپیوتر از این شبکه استفاده می‌شود. بعضی از محققان ممکن است شبکه از پیش آموزش دیده VGG را برای کاربرد مدنظر خود بازتنظیم (Fine Tune) کنند و یا اینکه تغییراتی در معماری این شبکه محبوب ایجاد نمایند و از ابتدا (Scratch) آن را آموزش دهند. درهرصورت، چه برای افراد حرفه‌ای در زمینه شبکه‌های عصبی و یادگیری ماشین و چه برای افراد تازه‌وارد، شناخت معماری شبکه VGG بسیار کارآمد خواهد بود. در ادامه در مورد معماری شبکه عصبی عمیق VGG توضیح خواهیم داد. 

معماری شبکه عصبی عمیق VGG 16

شبکه VGG در دو معماری مختلف با عنوان‌های VGG 16 و VGG 19 ارائه شده است. ابتدا شبکه VGG 16 پیشنهاد شد و بعدها با تغییراتی جزئی در شبکه VGG 16، شبکه VGG 19 مطرح گردید. شبکه VGG 16 همان‌طور که از نامش می‌توان حدس زد، از ۱۶ لایه تشکیل شده که در شکل زیر نشان داده شده است. شبکه VGG 16، شامل دو لایه کانولوشنی با ۶۴ فیلتر ۳×۳ هست که پشت سر هم قرار گرفته‌اند. سپس، یک لایه ماکس‌پولینگ ۲×۲ با پرش (Stride) به اندازه ۲ قرار گرفته است. این لایه ماکس‌پولینگ علاوه بر نمونه‌برداری، وظیفه کاهش بعد ویژگی‌ها به نصف را هم دارد. در ادامه، دو لایه کانولوشنی دیگر با ۱۲۸ فیلتر ۳×۳ و یک لایه ماکس‌پولینگ ۲×۲ و پرش ۲ قرار گرفته‌اند. به‌طور مشابه، سه لایه کانولوشنی با ۲۵۶ فیلتر ۳×۳ و یک لایه ماکس‌پولینگ ۲×۲ با پرش ۲ قرار گرفته‌اند. ۳ لایه کانولوشنی با ۵۱۲ فیلتر ۳×۳ و یک لایه ماکس‌پولینگ ادامه این شبکه هست که البته دو بار تکرار می‌شود. درنهایت، ویژگی‌ها تبدیل به یک بردار ویژگی می‌شوند تا در اختیار لایه‌های نورونی یا تمام‌اتصال یا Fully Connected قرار گیرند. دو لایه نورونی به ابعاد ۴۰۹۶ پشت سر هم قرار گرفته‌اند. درنهایت، یک لایه نورونی به ابعاد ۱۰۰۰ که متناظر با تعداد کلاس‌های کاربرد ما هست، در نظر گرفته شده است. باتوجه به اینکه پایگاه داده ImageNet شامل ۱۰۰۰ کلاس هست، در اینجا هم لایه خروجی شامل ۱۰۰۰ نورون است. در تمامی لایه‌های کانولوشنی و لایه‌های نورونی از تابع فعال‌ساز یا Activation Function بنام RELU استفاده شده است. 

vgg16

به‌صورت خلاصه، معماری شبکه VGG 16 شامل لایه‌های زیر هست:

  1. لایه کانولوشنی با ۶۴ فیلتر ۳×۳ و تابع RELU
  2. لایه کانولوشنی با ۶۴ فیلتر ۳×۳ و تابع RELU
  3. لایه ماکس پولینگ ۲×۲ با پرش ۲ در جهت‌های افقی و عمودی
  4. لایه کانولوشنی با ۱۲۸ فیلتر ۳×۳ و تابع RELU
  5. لایه کانولوشنی با ۱۲۸ فیلتر ۳×۳ و تابع RELU
  6. لایه ماکس پولینگ ۲×۲ با پرش ۲ در جهت‌های افقی و عمودی
  7. لایه کانولوشنی با ۲۵۶ فیلتر ۳×۳ و تابع RELU
  8. لایه کانولوشنی با ۲۵۶ فیلتر ۳×۳ و تابع RELU
  9. لایه کانولوشنی با ۲۵۶ فیلتر ۳×۳ و تابع RELU
  10. لایه ماکس پولینگ ۲×۲ با پرش ۲ در جهت‌های افقی و عمودی
  11. لایه کانولوشنی با ۵۱۲ فیلتر ۳×۳ و تابع RELU
  12. لایه کانولوشنی با ۵۱۲ فیلتر ۳×۳ و تابع RELU
  13. لایه کانولوشنی با ۵۱۲ فیلتر ۳×۳ و تابع RELU
  14. لایه ماکس پولینگ ۲×۲ با پرش ۲ در جهت‌های افقی و عمودی
  15. لایه کانولوشنی با ۵۱۲ فیلتر ۳×۳ و تابع RELU
  16. لایه کانولوشنی با ۵۱۲ فیلتر ۳×۳ و تابع RELU
  17. لایه کانولوشنی با ۵۱۲ فیلتر ۳×۳ و تابع RELU
  18. لایه ماکس پولینگ ۲×۲ با پرش ۲ در جهت‌های افقی و عمودی
  19. لایه فولی‌کانکت به ابعاد ۴۰۹۶
  20. لایه فولی‌کانکت به ابعاد ۴۰۹۶
  21. لایه فولی‌کانکت به ابعاد ۱۰۰۰ (لایه خروجی)

توجه: اگرچه معماری شبکه در قالب ۲۱ مرحله در بالا گفته شد، اما منظور از ۱۶ در VGG 16، ۱۶ لایه بدون نظر گرفتن لایه‌های ماکس‌پولینگ است. 


همان‌طور که گفته شد، شما می‌توانید در این شبکه تغییراتی به‌وجود بیاورید، به عنوان مثال، تعدادی از لایه‌های آن را کم کنید و یا تعدادی لایه به آن بیفزایید. شبکه عصبی عمیق VGG 16 بسیار مورد توجه محققان و دانشجویان قرار گرفته و در زمینه‌های مختلفی از بینایی کامپیوتر از آن استفاده شده است. اما در مورد شبکه VGG 19 توضیحی ندادیم، چون تنها سه لایه نسبت به لایه VGG 16 بیشتر دارد. پیشنهاد کمپنا به شما این است که اگر معماری شبکه VGG 16 را متوجه شدید، با جستجو در منابع لاتین ببینید سه لایه اضافه در VGG 19 چه ویژگی‌هایی دارد و در کدام‌یک از قسمت‌های VGG 16 قرار می‌گیرد.